Koszty transakcyjne w płatnościach stablecoinami. Gdzie uciekają środki?
Choć transfery stablecoinów w sieci blockchain uchodzą za błyskawiczne i tanie, eksperyment Banku Włoch wykazał, że koszty zakupu oraz wypłaty tokenów potrafią drastycznie podnieść całościowy wydatek transakcyjny.
Płatności realizowane za pomocą stablecoinów są powszechnie uznawane za szybką alternatywę dla tradycyjnych systemów finansowych. Jednak analiza ekonomiczna takiego procesu ujawnia ukryte koszty, które często umykają uwadze użytkowników.
Wyniki eksperymentu Banku Włoch
Według danych opublikowanych w ramach eksperymentu przeprowadzonego przez Bank Włoch na dziesięciu międzynarodowych trasach płatniczych, przesłanie kwoty 200 dolarów za pomocą stablecoinów mogło wiązać się z kosztem wahającym się od około 60 centów do niemal 18 dolarów. Taki rozstrzał cenowy wskazuje, że sama technologia blockchain odpowiada jedynie za niewielki ułamek faktycznych wydatków.
Gdzie powstają główne koszty?
Zgodnie z dostępnymi informacjami źródłowymi, głównym źródłem wysokich opłat okazały się procesy związane z zakupem oraz wypłatą (cashing out) tokenów cyfrowych na tradycyjne waluty fiat. Prowizje pobierane na bramkach płatniczych i giełdach przy konwersji kapitału potrafią wielokrotnie przewyższyć koszt samej transakcji on-chain.
Kontekst rynkowy i alternatywy
Problem efektywności kosztowej dotyczy całej infrastruktury stablecoinów, w której trwają prace nad optymalizacją. Przykładowo, rozwój technologii takich jak integracja infrastruktury płatniczej Poligona z siecią Solana czy plany wprowadzenia USDT opartego na protokole Bitcoin mają na celu usprawnienie transferów. Niemniej jednak, bariera związana z konwersją walut tradycyjnych na cyfrowe pozostaje kluczowym wyzwaniem dla masowej adopcji płatności stablecoinowych.